RFID และ SmartWMS ในโรงงานผลิตสินค้าจากยางพารา แปลงใบงานกระดาษให้กลายเป็น RFID Tag

ภาพขวาคือสถานีจริงทั้งชุด จอแสดงโปรแกรมที่กำลังบันทึกข้อมูล เครื่องยิงบาร์โค้ดสำหรับอ่านใบงาน เครื่องอ่านเขียน Tag ที่มุมซ้าย และป้ายบาร์โค้ดที่เพิ่งพิมพ์ออกมาวางอยู่บนโต๊ะ ทุกอย่างอยู่ในระยะเอื้อมจากที่นั่งเดียว

คอมพิวเตอร์เครื่องนี้เป็นเครื่องเดิมของลูกค้า ไม่ใช่เครื่องที่ซื้อใหม่สำหรับโครงการ ตอนสำรวจหน้างานเราเห็นว่าเครื่องที่มีอยู่ยังเหลืออายุใช้งานอีกอย่างน้อยหนึ่งถึงสองปี จึงเลือกใช้ของเดิมแทนที่จะให้ลูกค้าตั้งงบจัดซื้อเพิ่ม

การจะทำแบบนั้นได้ ระบบต้องรันบนเครื่องเก่าและบนวินโดวส์รุ่นเก่าได้จริง ซึ่งเป็นเหตุผลที่เราเขียนโปรแกรมด้วยทีมของเราเอง และเลือกเครื่องมืออย่าง Qt ที่สร้างโปรแกรมให้ทำงานได้แม้เครื่องจะตกรุ่นไปแล้ว ถ้าเราหยิบของสำเร็จรูปมาวาง ข้อกำหนดขั้นต่ำของมันจะเป็นตัวบังคับให้ลูกค้าต้องซื้อเครื่องใหม่ทั้งชุดตั้งแต่วันแรก

ลูกค้าหมุนตามเทคโนโลยีทุกเรื่องไม่ไหว ระบบที่ดีจึงต้องยอมวิ่งบนของที่เขามีอยู่

สังเกตว่าของแต่ละชิ้นมีป้ายอยู่หลายใบ ทั้งป้ายบอกขนาดและความแน่น ป้ายคำว่า RFID ที่บอกคนหน้างานว่าชิ้นนี้ผ่านการติดแท็กแล้ว ป้ายแท็กสีแดงที่มีโลโก้ Smartsoft พร้อมหมายเลขแท็กพิมพ์ไว้ให้อ่านด้วยตาได้ และป้ายบาร์โค้ดของไซส์อีกใบ

การพิมพ์หมายเลขแท็กไว้บนป้ายด้วยดูเหมือนเรื่องเล็ก แต่มันคือทางออกสำรองเวลาเครื่องอ่านมีปัญหา พนักงานยังอ่านเลขด้วยตาแล้วคีย์เข้าระบบได้ ระบบที่ดีต้องยังเดินต่อได้ในวันที่อุปกรณ์ไม่พร้อม ไม่ใช่หยุดทั้งคลังเพราะเครื่องอ่านตัวเดียวเสีย

อีกจุดที่ตั้งใจคือป้ายทุกใบถูกติดให้หันออกด้านหน้าในทิศทางเดียวกัน เวลาของวางซ้อนกันหลายชั้นจึงยังเดินอ่านได้จากทางเดินโดยไม่ต้องรื้อกอง

• เราไม่ได้สร้างประตูตรวจสอบขึ้นมาใหม่ แต่ยึดเสาอากาศเข้ากับผนังสองข้างของปากลิฟท์ที่มีอยู่แล้ว ของที่ขึ้นลงลิฟท์จึงถูกอ่านไปในตัว โดยไม่ต้องเปลี่ยนเส้นทางเดินของงาน
• จอแสดงผลติดไว้เหนือปากลิฟท์ในระดับสายตาของคนที่กำลังเข็นของ เห็นทันทีว่าอ่านครบหรือยังโดยไม่ต้องเดินไปดูที่เครื่องคอมพิวเตอร์
• บนจอมีไฟสถานะของเครื่องอ่านทั้งสองตัวและตัวควบคุม ถ้าตัวใดตัวหนึ่งหลุด คนหน้างานรู้ทันทีจากไฟที่เปลี่ยนสี ไม่ใช่รู้ตอนที่ข้อมูลหายไปแล้วทั้งกะ
• ตารางบนจอไล่รายการที่อ่านได้ตามเวลา พร้อมหมายเลขแท็ก รหัสสินค้า ขนาด และจำนวน เป็นบันทึกที่เกิดขึ้นเองทุกครั้งที่ของผ่านลิฟท์

โจทย์แบบนี้เราเจอประจำ คือหน้างานมีวิธีทำงานของตัวเองที่ลงตัวอยู่แล้ว และการออกแบบระบบที่ดีคือการแทรกจุดเก็บข้อมูลเข้าไปในเส้นทางเดิม ไม่ใช่การลากเส้นทางใหม่ให้คนเดินตาม

บางครั้งการไปปรับเปลี่ยนวิถีการทำงานของหน้างานมากเกินไป ก็ไม่เป็นผลดีกับตัวระบบเอง

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากงานนี้

สามข้อที่เอาไปใช้กับงานแปรรูปวัสดุอื่นต่อได้

• เริ่มจากกระดาษที่หน้างานใช้อยู่จริง ไม่ใช่จากหน้าจอที่เราอยากทำ ถ้าไม่เข้าใจว่าใบงานใบนั้นบอกอะไรและพนักงานอ่านมันอย่างไร ระบบที่ทำออกมาจะสวยแต่ใช้ไม่ได้
• ล็อกช่องที่ไม่ควรให้แก้ สำคัญพอๆ กับการเปิดช่องให้กรอก ความกว้างยาวที่ล็อกไว้ตามไซส์ ตัดปัญหาการพิมพ์ผิดออกไปทั้งหมวด โดยไม่ต้องมีขั้นตอนตรวจทานเพิ่ม
• ของที่แปรรูปได้ ต้องออกแบบให้ของ เปลี่ยนตัวตน ได้ตั้งแต่วันแรก ถ้าระบบคิดว่าสินค้าหนึ่งชิ้นคือหนึ่งชิ้นตลอดไป วันที่หน้างานเอาของกลับมาสไลด์ใหม่คือวันที่ข้อมูลเริ่มเพี้ยน