ช่องทางลงคิวที่หน้าโรงงาน ตู้เครื่องอ่านตั้งอยู่ริมทางวิ่งที่ระดับหน้าต่างรถ คนขับยื่นบัตรจากที่นั่งคนขับได้เลย ด้านหลังคือแร็คเหล็กที่รอบรรทุกแผ่นพรีคาสท์ออกไปหน้างาน
ทุกข้อคือเรื่องที่เกิดซ้ำทุกวันจนกลายเป็นเรื่องปกติ
เรื่องที่มองข้ามได้ง่าย จนกระทั่งวันที่แร็คไม่พอ
คิวเกิดจากเวลาที่เครื่องอ่านบันทึก ไม่ใช่เวลาที่คนจดลงสมุด
บัตร RFID หนึ่งใบผูกกับคนขับหนึ่งคน มีหมายเลขประจำบัตรกำกับไว้ ทำให้ทุกครั้งที่ลงคิว ระบบรู้ทั้งว่าเป็นรถคันไหนและคนขับคนไหน โดยไม่ต้องให้ใครคีย์อะไรเลย
ตู้ลงคิวตั้งอยู่ที่ระดับหน้าต่างรถ คนขับยื่นบัตรให้เครื่องอ่านจากที่นั่งคนขับได้เลย ไม่ต้องลงจากรถ ซึ่งสำคัญมากในพื้นที่ที่มีรถบรรทุกและเครนทำงานอยู่ตลอด
ตู้พิมพ์สลิปที่มีลำดับคิว ทะเบียน ชื่อคนขับ เวลาลงคิว และบาร์โค้ดสำหรับอ้างอิงในขั้นตอนถัดไป คนขับถือสลิปไว้เป็นหลักฐานของลำดับตัวเอง
บนสลิปจะเห็นลำดับคิว เวลาลงคิวที่ระบุถึงระดับนาที และช่องล่างที่ระบุรหัสโรงงานที่ต้องไปรับของ กับรหัสแร็คที่รถคันนั้นได้รับไป สองค่าหลังนี่เองที่ทำให้สลิปใบเดียวเชื่อมเรื่องคิวเข้ากับเรื่องการตามแร็คกลับ (รหัสโรงงานถูกปิดบังไว้ในภาพ เพราะเป็นรหัสภายในของลูกค้า)
คิวที่เกิดจากเวลาที่เครื่องอ่านบันทึก เป็นคิวที่ไม่มีใครต้องเถียงกัน
ข้อมูลชุดเดียวกัน แสดงให้คนขับและฝ่ายวางแผนดูพร้อมกัน
ในภาพนี้เราปิดบังคอลัมน์ทะเบียนรถ ชื่อบริษัทขนส่ง และชื่อคนขับไว้ทั้งหมด เพราะเป็นข้อมูลของบุคคลและของบริษัทคู่ค้าที่ไม่ได้มาตกลงกับเรา ส่วนลำดับคิว เวลา และตัวเลขสรุปหัวจอคงไว้ครบ
ของที่ต้องได้คืน ต้องมีชื่อของตัวเอง ไม่ใช่แค่ถูกนับเป็นจำนวน
ทั้งขาออกและขาเข้า ใช้จุดเดียวกัน
ของที่ต้องได้คืน ควรถูกนับตอนที่มันเคลื่อนผ่านประตู ไม่ใช่ตอนที่มีคนนึกขึ้นได้ว่าต้องไปตาม
สามข้อที่เอาไปใช้กับงานลานจอดและงานขนส่งอื่นต่อได้
หัวใจคือคิวที่ต้องยุติธรรม และของที่ต้องได้คืน
เล่าขั้นตอนปัจจุบันให้เราฟัง เราช่วยประเมินว่าควรวางจุดอ่านตรงไหน และคุ้มกับจำนวนรถต่อวันของคุณหรือไม่ ปรึกษาฟรี